Carnivorous Plants : พืชหฤโหด

กิจกรรมที่ทำมานานพอสมควร นอกเหนือไปจากการถ่ายภาพ (ซึ่งฝีมือก็ไม่พัฒนาซะที) ก็คือการปลูก สะสมต้นไม้ และ (พยายาม)ขยายพันธุ์ต่อไป โดยหวังไว้เล็กๆว่าวันใดวันนึงลุกไปทำงานที่โรงบาลไม่ไหว ก็คงจะอยู่กับต้นไม้นี่แหละนะ

จุดเริ่มต้นจริงๆคงต้องย้อนไปสิบกว่าปีก่อน (จริงๆน่าจะนานกว่านั้น) ที่มีชีวิตอยู่ในสวน อยู่กับต้นไม้มานาน จนในที่สุดเมื่อมีบ้านของตัวเองขึ้นมา จิตใต้สำนึกก็คงบอกกับตัวเอง ให้ทำยังไงก็ได้ ให้บ้านรกๆไปด้วยต้นไม้เข้าไว้ เย็นใจดี — เมื่อแรกมาอยู่บ้านหลังนี้ บอกตรงๆว่าแห้งแล้งสุดๆ — ไม้ยืนต้นที่พอจะให้ร่มเงาได้ก็มีประดู่แดงต้นใหญ่ (มีผ้าสามสีพันรอบโคนด้วยนะ) แค่นั้น อากาศร้อนสุดๆ เพราะไม่มีอะไรพรางแสงแดดเลย

สี่ปีผ่านไป จากจิตใต้สำนึกที่บอกให้ไปหาต้นไม้มาปลูก ก็กลายเป็นความตั้งใจที่จะจัดสวนอย่างจริงจัง — อย่างน้อยก็ให้บ้านร่มรื่น (แม้ไม่มีตังมากพอจะไปจ้างใครมาจัดสวน ก็อาศัยที่ว่าพ่อเป็นนักจัดสวนมือหนึ่ง กับน้องชายที่คอยช่วยขนต้นไม้มาปลูกให้นี่แหละ) ในที่สุด รอบๆบ้านก็ครึ้มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่

เข้าเรื่องกันดีกว่า

“ไม้กินแมลง” เป็นพืชกลุ่มหนึ่งที่น่าสนใจในแง่ของความแปลก ทั้งรูปลักษณ์และการใช้ชีวิตของมัน ในท้องตลาดบ้านเรา(เชียงใหม่) ที่เห็นบ่อยๆจะมีหม้อข้าวหม้อแกงลิง (Nepenthes spp.) กาบหอยแครง (Dionaea spp.) ซาราซีเนีย (Sarracenia spp.) และหยาดน้ำค้าง (Drosera spp.) ซึ่งสองตัวแรกเรามักจะคุ้นเคยกันมากกว่า ..​อย่างไรก็ดี ทั้งหมดดำรงชีวิตอยู่ด้วยการล่อให้แมลงมาติดกับ หรือสร้างสารเหนียวๆให้แมลงเกาะแล้วไปไหนไม่ได้ ก่อนจะปล่อยน้ำย่อยออกมา ย่อยสลายแมลงและดูดซึมสารอาหารเข้าไป

ที่เห็นในรูปข้างบนเป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงลูกผสมสายพันธุ์หนึ่ง “หม้อ” ที่ดักแมลงให้ตกลงไปนั้นเป็นส่วนหนึ่งที่ยืดออกมาจากก้านใบ มีหลากหลายรูปทรงและสีสัน

ที่มีอยู่ตอนนี้เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงพันธ์ผสม สามสี่ชนิด (ยังเอามาเลี้ยงมากกว่านี้ไม่ไหว เพราะแพง+ระเบียงบ้านเริ่มแออัดแล้ว)

แถมท้ายด้วย Drosera paradoxa ซึ่งเป็นหยาดน้ำค้างชนิดหนึ่ง ต้นเล็กนิดดดเดียว

คราวหน้าจะมาเล่าเรื่องการขยายพันธุ์เจ้าไม้กินแมลงพวกนี้ครับ ไม่ยาก แต่ก็ ไม่ง่ายเลยล่ะ