My “adopted” dog

“นางสาวนมยาน”สุนัขที่เข้ามากินข้าว และซุกหัวนอน อย่างแนบเนียน โดยเจ้าของตัวจริงรับทราบ และไม่ว่าอะไร (หมาอะไร ขี้ตู่ชะมัด)  แรกเริ่มเดิมที เธอเป็นหมาแม่ลูกอ่อน นมยานห้อยพื้น เป็นที่มาของนิคเนมที่เราเรียกกัน ทั้งๆที่ชื่อเล่น”จริงๆ”ของเธอคือ “โอวัลติน” ตามสีผิว เอ้ย..​ สีขน
ด้วยความหิวโซ ทำให้หมาผอมๆตัวนี้ยอมเดินเข้ามาใกล้และรับอาหาร ความคุ้นเคยที่มีมากขึ้นสร้างแรงผลักดันให้เธอกล้าที่จะเข้ามาในรั้วบ้าน
นั่งๆนอนๆ และกล้าพอที่จะรอกินอาหารเย็น (ไม่กลับไปกินที่บ้านตัวเองแล้ว) จนในที่สุด บ้านของเราก็กลายเป็นที่พำนักของเธออย่างถาวร..

ปัจจุบันนางสาวโอวัลตินนมไม่ยานแล้ว กลับมาเชปบ๊ะสวยงาม  .. แต่ที่จะยานขึ้นทุกวัน .. คือพุง ..