เกือบจะครบปีแล้วที่ได้มาเยือนสวนสัตว์เชียงใหม่ เมื่อปีก่อนได้เห็นความเปลี่ยนแปลงมากมาย ณ วันนั้น ความรู้สึกที่มีต่อสวนสัตว์เปลี่ยนไปเยอะ — มันไม่ใช่สวนสัตว์ที่มีแต่สัตว์อยู่ในกรงอีกต่อไป — แม้บางสิ่งที่เกิดขึ้นมาใหม่จะดูแปลกแยกไปบ้าง แต่โดยรวมแล้วสวนสัตว์เชียงใหม่ก็ยังคงมีสิ่งน่าดูน่าชมมากจนเกินคุ้ม

หลังจากเปิดมาได้ซักระยะ อควาเรี่ยมแห่งใหม่ก็โดนแย่งกระแสความนิยมโดยน้องหมีแพนด้าไปเกือบหมด จึงนับเป็นเวลาอันอุดมมงคลฤกษ์ ที่จะได้ไปเยี่ยมชมโดยไม่ต้องกลัวฝูงชน (ที่จริงไปเพราะว่าตั๋วลดราคา ซื้อสาม แถมสอง อะนะ -_-” ) ขบวนรถพร้อมด้วยผู้โดยสารห้าชีวิตจึงออกเดินทางจากบ้านกันแต่เช้าตรู่

ทางเดินเข้าอยู่ค่อนข้างไกล + ร้อน จะดีกว่านี้มากหากมีทางเดินที่มีร่มเงาตลอดทาง ตัวอวาเรี่ยมสร้างในหุบเขาที่ถูกกั้นให้เป็นอ่างเก็บน้ำขนาดย่อมๆ ซึ่งตอนนี้ระดับน้ำยังไม่สูงมากนัก จึงเห็นเสาของทางเดินและตัวอาคารค่อนข้างโด่เด่ มีหงส์ขาวลอยน้ำอย่างหงอยๆอยู่ 1 ตัว ..

พอเดินเข้าไป แรกสุดจะเป็นทางเดินแคบๆ ด้านหนึ่งจัดเป็นสวนต้นไม้เขียวๆ เดินอ้อมไปก็จะพบกันส่วนจัดแสดงปลาน้ำจืด อยู่ในตู้โค้งมน

มีตู้แสดงสัตว์ซึ่งไม่ค่อยจะเกี่ยวกับอควาเรี่ยมเท่าไหร่ เห็นว่าแปลกดีเลยเก็บภาพมาซะหน่อย เป็นกบสีเขียวๆ หน้าตาตลกดี

ตั้งแต่จุดนี้จะมีเจ้าหน้าที่คอยอธิบาย ให้ความรู้เป็นระยะๆ ซึ่งก็ทำหน้าที่ได้ดี และเป็นกันเองดีมากๆ .. เดินไปเรื่อยๆจากจุดนี้จะมีตู้แสดงปลากระเบนน้ำจืด มีโชว์ให้่อาหารปลากระเบนด้วย

ถัดมาเป็นทางลาดที่จะลงไปยังอุโมงค์กระจก สองข้างทางมีอ่างที่ให้เราดูปลาจากด้านบนได้ ในรูปจะเป็นฉลามอะไรซักอย่าง สีน้ำตาล นอนทำสวยอยู่สองตัว เจ้าหน้าที่บอกว่าไม่ดุ

เดินลงมาตามทางลาด ก็ถึงไฮไลท์ของที่นี่ เป็นอุโมงค์ลอดใต้น้ำ ความยาวที่(ว่ากันว่า)ยาวที่สุดในเอเชีย ลักษณะเป็นทางเดินโค้งเป็นรูปวงกลม มีทางเลื่อนลักษณะเหมือนสายพานร้านขายซึชิ -_-” ไม่แน่นะ ปลามันอาจจะเห็นเราเป็นอาหารบนจานก็ได้ .. ครึ่งแรกจะเป็นอุโมงค์ลอดใต้น้ำจืด มีปลาน้ำจืดค่อนข้างหลากหลาย แต่ยังตัวไม่ค่อยใหญ่นัก บางชนิดก็เป็นปลาที่เลี้ยงกันในบ้าน เช่นปลาตะเพียนทอง ปลาตะพาก (ที่บ้านก็เลี้ยง) พวกปลาสวาย ปลากราย ยังมีเลย (เห็นแล้วหิว..​ ) สภาพน้ำค่อนข้างใสดี ปัญหาเรื่องน้ำขุ่นที่มีในตอนแรกๆคงหมดไปแล้ว แต่ที่น่าติก็คือการเก็บรายละเอียดยังมีหลุดๆบ้าง เช่น ท่อพีวีซี สีฟ้าๆ ที่โผล่มาให้เห็น ..

เดินมาถึงครึ่งนึงของทางเดินรูปวงกลม ก็จะเป็นส่วนของสัตว์ทะเล มีปลาค่อนข้างเยอะ ปลากระเบนนก(สวยมาก) ปลาฉลาม ตัวค่อนข้างเล็กอยู่ ถ้ามีไม้น้ำ ปะการัง ฯลฯ มากกว่านี้จะดูสวยมาก

ออกมาจากอควาเรี่ยม ท้องฟ้าครึ้มๆ ฝนตกปรอยๆ เดินมาที่ส่วนจัดแสดงหมีแพนด้า คนน้อยกว่าที่คิด พอเข้าไปก็เป็นดังคาด คือแม่หมีหลินฮุ่ยนอนกกลูกน้อย (ยังไม่ได้ข้อสรุปเรื่องชื่อ) อยู่ด้านหลัง มีจอภาพวงจรปิดให้เห็นตัวหมีนอนขดอยู่ดังภาพ ส่วนเจ้าช่วงช่วงก็นอนอยู่ในที่ของตัวเอง นอนไป อึไปด้วย -_-” ที่ตลกก็คือตอนเจ้าหน้าที่เอาอาหาร(กิ่งไผ่)มาให้ ต้องตะโกนเรียก “ช่วง .. ช่วงเอ๊ยย” เค้าเรียกปลุกมันอย่างนี้จริงๆนะ .. เจ้าหมีที่นอนอยู่ก็ทำท่าเหมือนจะรับรู้ (พยักหน้า) แต่ก็ไม่ยอมเดินลงมา สรุป มาคราวนี้ได้เห็นหมีตัวนึงผ่านจอ อีกตัวนอนอยู่ในระยะไกลๆ ..

ก่อนจะออกมาก็เขียนอวยพรหมีน้อยตามธรรมเนียม (มันไม่รู้เรื่องหรอก เห็นเค้าเขียนติดบอร์ดกันเต็ม ก็นะ) ..

ก่อนจะกลับบ้าน นั่งรถรางโมโนเรล ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองแล้ว สภาพรถจากที่เห็นผ่านไปปีนึง ยังดูโอเคอยู่ คนโดยสารไม่ค่อยมาก อาจจะเพราะฝนตก คนมาเที่ยวก็น้อยอยู่แล้วด้วย

ปิดท้ายด้วยภาพตัวเมืองเชียงใหม่เมื่อมองจากบนรถราง (ฝนหยุดพอดี)

วันนี้ นกผู้ร่วมอาศัยตัวหนึ่งในบริเวณบ้าน ก็พบกับเคราะห์กรรม เมื่อโดนเจ้านมยาน (สุนัขสาว) ขย้ำเอาแถวๆหน้าประตูรั้วบ้าน ..​ น้องรินเป็นคนเดินไปเจอขณะกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม ..​ ยังเป็นโชคดีของเจ้านกตัวน้อยที่คนเข้าไปช่วยได้ทันการ ..​ แต่ทันพอจะช่วยชีวิตมันได้หรือเปล่าก็ต้องลุ้นอยู่ เพราะจากสภาพที่เห็นคือขาน่าจะหักไปข้างนึงแล้ว ..​ ไม่รู้ว่าจะช้ำในมากน้อยแค่ไหนด้วย ..

โทรไปถามเพื่อนที่เป็นสัตวแพทย์ ก็ได้ข้อสรุปว่าให้มันอยู่ในกล่องที่อุ่นๆ ปลอดภัย ไปก่อน พรุ่งนี้ถ้ามันไม่เป็นอะไรมาก ลองเอากล่องไปวางไว้ข้างนอก แล้วดูว่ามันบินไหวมั้ย ถ้าไม่เป็นอะไรก็คงจะบินออกไปได้เอง ..​ แต่ถ้าแย่ลง คงต้องพาไปหาหมอแล้วล่ะ

จากรูปร่างลักษณะ มีผู้ให้ความเห็นว่าน่าจะเป็นนกปรอด (Red-Whiskered Bulbul)

.. ตอนนี้ก็ภาวนาให้มันหายเป็นปกติ .. เพราะไม่รู้ว่าจะเลี้ยงมันยังไงเลยเนี่ย ..

**แก้ไขข้อมูล** รุ่นน้องที่กทม. เห็นรูปแล้วไป search หาข้อมูลมาเพิ่มเติมว่า น่าจะเป็นนกปรอดหัวสีเขม่า ตามรูปข้างล่างนี้ ขอบคุณมากจ้า ..

นกปรอดหัวสีเขม่า(Sooty-headed Bulbul)

อยู่ในวงศ์นกปรอด พบในเมืองไทย 36 ชนิด

• ลักษณะ :ใบหน้า และกระหม่อมมีสีดำ หัวมีหงอนสั้น แก้มสีเทา ลำตัวด้านบนสีน้ำตาลอมเทา ตะโพกขาว ลำตัวด้านล่างสีเทาอ่อน โคนหางด้านล่างมีทั้งสีเหลืองและแดง ปลายขอบหางสีขาว ขาสีดำ ขนาดประมาณ 20เซ็นติเมตร
• พฤติกรรม : มักหากินเป็นฝูงในที่แห้งแล้ง ร้องเสียงแหลม และชอบกระโดดหาจิกหนอนและแมลงตามพุ่มไม้ หรือต้นไม้โปร่ง
• สถานะภาพ : นกประจำถิ่น พบได้บ่อยมาก
• พื้นที่อาศัย : ไร่/สวน ทุ่งหญ้า ป่าโป่ง ภูเขา
• แหล่งกระจายพันธุ์ : ทุกภาคของประเทศ ยกเว้นภาคใต้

ที่มา : http://www.geocities.com/SoHo/Study/7416/bulbul521.html

แรกๆก็อาศัยเปิดคู่มือ (ภาษาญี่ปุ่น) งมๆ เดาๆเอาจากภาพที่เค้าอธิบายไว้ละเอียดพอสมควร ..เวลาผ่านไปนานเข้า ความอดทนเริ่มหมดลง ตกเป็นกรรมของผู้ให้ของขวัญ ที่ต้องลงมือมาช่วยประกอบเอง ฮ่าๆๆ

รูปที่แสดงเป็นขั้นตอนคร่าวๆ ดูเพลินๆละกันนะ เพราะไม่ได้เรียบเรียง จะเห็นได้ว่ามีมือขยันมาช่วยอยู่ตลอด อิอิ

ปิดท้ายด้วยหน้าตาคนให้ของขวัญ และหน้าตาของขวัญที่ประกอบเสร็จแล้ว  .. ขอบใจเน่อน้องชาย ลองถ่ายด้วยกล้องตัวนี้แล้วจะเอารูปมาให้ดู

If you enjoyed this post, make sure to visit my gallery.

ฝนเริ่มโปรยให้อากาศที่ร้อนระอุเย็นลงบ้าง ต้นไม้ใบหญ้าพากันแตกยอด ผลิใบ บ้างก็ออกดอก แม้แต่บัวในกระถางกอนี้ ที่มีน้ำเต็มเปี่ยมอยู่ตลอด ก็พลอยจะยินดีไปกับสายฝนที่ตกมาอย่างชุ่มฉ่ำด้วย
เดินเล่นรอบๆบ้าน เห็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นเยอะแยะ ติดตามดูได้ที่แกลอรี่ จ้ะ

If you enjoyed this post, make sure to visit my gallery.

“นางสาวนมยาน”สุนัขที่เข้ามากินข้าว และซุกหัวนอน อย่างแนบเนียน โดยเจ้าของตัวจริงรับทราบ และไม่ว่าอะไร (หมาอะไร ขี้ตู่ชะมัด)  แรกเริ่มเดิมที เธอเป็นหมาแม่ลูกอ่อน นมยานห้อยพื้น เป็นที่มาของนิคเนมที่เราเรียกกัน ทั้งๆที่ชื่อเล่น”จริงๆ”ของเธอคือ “โอวัลติน” ตามสีผิว เอ้ย..​ สีขน
ด้วยความหิวโซ ทำให้หมาผอมๆตัวนี้ยอมเดินเข้ามาใกล้และรับอาหาร ความคุ้นเคยที่มีมากขึ้นสร้างแรงผลักดันให้เธอกล้าที่จะเข้ามาในรั้วบ้าน
นั่งๆนอนๆ และกล้าพอที่จะรอกินอาหารเย็น (ไม่กลับไปกินที่บ้านตัวเองแล้ว) จนในที่สุด บ้านของเราก็กลายเป็นที่พำนักของเธออย่างถาวร..

ปัจจุบันนางสาวโอวัลตินนมไม่ยานแล้ว กลับมาเชปบ๊ะสวยงาม  .. แต่ที่จะยานขึ้นทุกวัน .. คือพุง ..

บนเส้นทางที่ขับรถผ่านทุกวัน จุดนี้เคยเป็นทุ่งนาโล่งกว้าง ตอนนี้มีป้ายโฆษณาบ้านจัดสรร และบ้านพักคนงาน .. นึกแล้วก็เสียดายที่ไม่เคยถ่ายวิวสวยๆตอนที่ยังเป็นทุ่งสีเขียวยามหน้าฝน ทุ่งสีทองยามหน้าหนาว .. วันนี้เห็นตะวันกำลังจะตกดิน แสงสีส้มผ่านขอบฟ้าเหนือทิวเขาที่อยู่ไม่ห่างจากแถวนี้นัก ในความสวยงามนั้นมีองค์ประกอบเป็นฝุ่นละอองที่เป็นอันตราย ..​ ปัญหาเรื้อรังของเชียงใหม่ที่ยังไม่มีใครคิดจะแก้ไขจริงจัง

การ์ตูนแบบที่เป็นช่องๆ หรือ Comic Strip ที่เราเห็นกันตามหนังสือพิมพ์ โดยส่วนใหญ่จะออกแนวตลกขบขัน เสียดสี ล้อเลียน เดี๋ยวนี้หาอ่านตามเวปก็ได้ครับ  ที่เห็นนี้ก็บังเอิญ Surf ผ่านเวปอะไรซักอย่าง คลิกไปคลิกมาแล้วไปเจอเข้า อ่านเพลินเลยล่ะ
ดูโดยรวมแล้วขำใช้ได้ มุขร่วมสมัยมีพอสมควร (การเมือง/เศรษฐกิจ) update วันละเรื่อง ก็เลยสมัคร feed ไปเป็นที่เรียบร้อย

โดยส่วนตัว ชอบอันข้างล่างนี้มากเลย

ลองเข้าไปดูนะครับ   http://www.wulffmorgenthaler.com